Κως

Κως

«Ο καθένας κι όλοι μπορούν βρουν τα πάντα». Κατά κανόνα υπόσχεση-κλισέ ταξιδιωτικού προορισμού, κατά κανόνα απραγματοποίητη. Overpromising και underdelivering. Υπάρχουν κι οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Η Κως, για παράδειγμα. Παράδοξα μεν, αποτελεσματικά δε -διότι είθισται η τουριστική ανάπτυξη να μη συμβιώνει εύκολα με την κοσμική απομόνωση- ανάμεσα σε Νίσυρο, Κάλυμνο και μια ανάσα από τα μικρασιατικά παράλια, το τρίτο μεγαλύτερο νησί της Δωδεκανήσου, μετά τη Ρόδο και την Κάρπαθο, ισορροπεί σαν παιδική τραμπάλα ανάμεσα στα δύο άκρα. Βέβαια, σε  τέτοιου είδους ικανότητες και παρομοιώσεις συνεισφέρει και ο κατάλληλος γεωμορφολογικός σχηματισμός: με χαρακτηριστικό μακρόστενο σχήμα, η επίπεδη Κως διαθέτει μία extra long πυκνοκατοικημένη ζώνη στο Βορρά κι έναν απόκρημνο ορεινό άξονα στα νότια, συνδυάζοντας μία διελκυστίνδα συναρπαστικών επιλογών.

Αγκαλιασμένη από extra long, επίσης, αμμουδερές παραλίες, συχνά υπό την επίβλεψη και τη σκιά μεγάλων εντυπωσιακών βράχων (o Παράδεισος είναι μία από τις πιο δημοφιλείς), με κατάφυτες κοιλάδες και τα αρχαία αποτυπώματα διάσπαρτα να εμφανίζονται παντού, η Κως δίκαια έχει παρασημοφορεί ως «Το νησί των εκπλήξεων και των  κρυμμένων θησαυρών». Μια άνθιση, η Κως, ένα μπουκέτο λουλουδιών όπου κι αν το βλέμμα θέλει να απλωθεί, είναι πράσινη, πιο πράσινη από τα πράσινα νησιά του άνυδρου αρχιπελάγους, με χλοερά χωράφια και πυκνόδεντρα βουνά, που μπορούν να ατενίζουν ψηλά από τα 845 μέτρα της κορυφής στο όρος Δίκαιος. Δικαίως τέτοια προνομιούχα ομορφιά, επιπλέον επιπλέοντας πάνω σ’ ένα balmy, εύκρατο κλίμα, δεν θα μπορούσε να είναι φευγαλέα: κατέταξε την Κω στους πιονιέρους του ταξιδιωτικού προορισμού του νησιωτικού Αιγαίου πολύ πριν, από τη δεκαετία κιόλας του ’30, βρισκόμενη υπό Ιταλική Κατοχή ακόμη.

Ακόμη, ακόμη πιο πριν, η ιστορία της ξεκινά μυθικά, όταν οι τρεις Γίγαντες (Φοίβος, Κίννας, Κίος) καταφεύγουν στο νησί μετά τη συντριβή τους στις μεγάλες ουράνιες μάχες μεταξύ Θεών και Τιτάνων, αφήνοντας, σήμερα, την Αρχιτεκτονική φυσιογνωμία, μνημεία και κτίρια, όπως το Ασκληπιείο, η Αρχαία Αγορά, τα Λουτρά, η Ακαδημία Μουσικής, το Θέατρο, η Ρωμαϊκή οικία, οι αρχαίοι ναοί, τα μεσαιωνικά κάστρα και το Βυζαντινό Κάστρο και οι εκκλησίες, να αφηγηθούν γνωστές και άγνωστες πτυχές της ιστορίας της. 

Ίαμα, η Κως. Ή και το πρώτο ιδιωτικό θεραπευτήριο. Εδώ λατρευόταν ο Ασκληπιός, ο «Θεός της Ιατρικής», όπου προσκυνητές από παντού διανυκτέρευαν στο ναό μέχρι να θεραπευτούν, τελετουργικά εξαγνισμένοι. Προφανώς κι ο Ιπποκράτης, ο «Πατέρας» της ιατρικής, γεννήθηκε εδώ. Αλλά κι ο Απελλής, ένας Μιχαήλ Άγγελος της εποχής του, επίσης καταγόταν από την Κω, ενώ κι ο Απόστολος Παύλος την επισκέφθηκε σε μία από τις Αποστολές του, τον 2ο π.Χ. αιώνα, αφήνοντας ως πολύτιμη παρακαταθήκη μερικές από τις παλαιότερες εκκλησίες της Ελλάδας. Μετά ήρθε ο Μεσαίωνας. Οι Ιππότες του Αγίου Ιωάννη κατέφθασαν το 1315 και αναζητώντας τα τιμάριά του εδώ κατέλυσαν τους επόμενους δύο αιώνες, στη συνέχεια τη σκυτάλη πήραν οι Οθωμανοί, το 1912 οι Ιταλοί, μέχρι το 1947 που ενώθηκε επίσημα με τη μητέρα Γη Ελλάδα.

Ειρήσθω εν παρόδω, εντυπωσιακά εύφορη η γης της. Πλούσιο ηφαιστειακό έδαφος και άφθονα νερά που αναβλύζουν από την οροσειρά της ευλογούν την τοπική παραγωγή με αμπέλια και κρασί, σιτάρι και πολλά εύγευστα φρούτα -πρωταγωνιστής το πεπόνι- με το μέλι της Κω, ίσως το πιο γνωστό προϊόν του νησιού, αλλά και το περίφημο «κόκκινο τυρί» (τυρί ψημένο με κόκκινο κρασί). Ψάρια και θαλασσινά εννοούνται. Με αληθινή γεύση Αιγαίου. 

Το Αιγαίο, εδώ, στενεύει και η Κως, σε απόσταση αναπνοής από τα παράλια της Μικράς Ασίας κι απέναντι από το Μπόντρουμ, πέρα από την αρχαία ιστορία, εκτός από μητέρα του πατέρα της συστηματικής Ιατρικής και συγγραφέας του όρκου του, στον οποίο όλοι οι γιατροί ορκίζονται, θεωρείται ένας από τους πιο hot προορισμούς. Χάρη σε μια ευφυή, δυαδική, ταξιδιωτική προσωπικότητα, ανεβάζει την αδρεναλίνη σε διαφορετικά ταμπλό: για τους πιο τολμηρούς, η κοντινή της Κάλυμνος, ιδανική για αναρρίχηση, για τους πεζοπόρους εξερευνητές η απέναντι Νίσυρος με το ενεργό ηφαίστειό της και για τους οπαδούς των decks τα ντεσιμπέλ της απίστευτης νυχτερινής ζωής της. Αλλά κατά το ξημέρωμα, όταν οι τόνοι πέφτουν, εκείνο που ακούγεται είναι το ρυθμικό κουδούνισμα του ποδηλάτου: το νησί έχει γίνει συνώνυμο με την ποδηλασία κι όλοι προτιμούν τη μετακίνηση πάνω σε δύο ρόδες. Εύκολα, οικολογικά, οικονομικά, χωρίς αλκοτέστ.

Ιδού, λοιπόν, η Κως έχει να προσφέρει στον καθένα και για τις υποσχέσεις υπεύθυνοι είναι οι Κώες. Αυτοί ξέρουν πώς να επαναδιατυπώνουν συνεχώς με τον δικό τους τρόπο τον ορισμό της φιλοξενίας και αυτοί είναι, όπως πάντα, underpromising και overdelivering.